Απονεύρωση Δοντιού


Η ενδοδοντική θεραπεία («απονεύρωση») είναι οδοντιατρική πράξη που διενεργείται στο ιατρείο προκειμένου να διατηρηθεί κάποιο δόντι στον οδοντικό φραγμό του ασθενούς και να αποφευχθεί η απώλειά του με εξαγωγή.  Μπορεί να έχει θεραπευτικά αποτελέσματα, σε περιπτώσεις όπου έχει επέλθει ένας τραυματισμός στο δόντι και έχει οδηγήσει σε πολφίτιδα  (φλεγμονή) ή σε αποκάλυψη του πολφού και περαιτέρω μόλυνσή του ή να επιβαλλέται λόγω του μεγάλου βαθμού τροχισμού του δοντιού, προκειμένου (το συγκεκριμένο δόντι) να αποτελέσει τμήμα μιας προσθετικής αποκατάστασης («γέφυρας»). Επίσης, η ενδοδοντική θεραπεία είναι η λύση εκλογής σε περιπτώσεις ευρείας καταστροφής της μύλης του δοντιού από εκτεταμένη τερηδόνα η οποία έχει φτάσει να προσβάλει τον πολφό του. Η θεραπεία πραγματοποιείται είτε σε μια συνεδρία (ραντεβού), όταν δεν έχει μολυνθεί ο πολφός, είτε σε διαδοχικές, έως ότου επιτευχθεί ασηψία. Συνίσταται στην αφαίρεση του πολφού (εκπόλφωση) και την αντικατάστασή του με κατάλληλο εμφρακτικό υλικό. Σε περιπτώσεις δοντιών μικρών παιδιών όπου η μόλυνση περιορίζεται μόνο στο μυλικό πολφό (δηλαδή το ορατό) τμήμα τους, μπορεί να εφαρμοσθεί πολφοτομή, δηλαδή μια πιο συντηρητική αγωγή που επιτρέπει τη διατήρηση του ριζικού πολφού και απαιτεί σχετική παρακολούθηση.

 

Τα στάδια της ενδοδοντικής θεραπείας

Το πρώτο στάδιο, μετά την κλινική εξέταση και τη διαπίστωση της ανάγκης για την πραγματοποίηση ενδοδοντικής θεραπείας, είναι η απομόνωση του πάσχοντος δοντιού (συνηθέστερα με τη βοήθεια ελαστικού απομονωτήρα) και η διάνοιξη του μυλικού θαλάμου (αν είναι άθικτος). Ακολουθεί ο εντοπισμός των στομίων των ριζικών σωληνών (σε περίπτωση που το δόντι διαθέτει περισσότερους του ενός) ή του ενός και μοναδικού στομίου. Ο εντοπισμός μερικές φορές είναι δυσχερής και διευκολύνεται με τη χρήση ειδικών διαλυμάτων. Επίσης, υπολογίζεται και το μήκος τους, με τη λήψη μιας (αρχικής) ακτινογραφίας. Στη συνέχεια γίνεται η αφαίρεση του πολφού (στην καθομιλουμένη «νεύρο») με τη χρήση ειδικών μικροεργαλείων (πολφουλκοί) και μετά η προετοιμασία των ριζικών σωληνών με την είσοδο μικροεργαλείων (διευρυντήρες ή ρίνες) και σταδική διεύρυνση του τοιχώματός τους έως το κατάλληλο μέγεθος. Παράλληλα με τη μηχανική αυτή επεξεργασία, εφαρμόζεται και χημική προετοιμασία («πλύσεις» των ριζικών σωληνών) με την εναλλάξ διοχέτευση στο εσωτερικό τους, διαλυμάτων υπεροξειδίου του υδρογόνου και υποχλωριώδους νατρίου. Μετά την ολοκλήρωση της χημικομηχανικής επεξεργασίας, στο δόντι τοποθετείται λίγο βαμβάκι με  ευγενόλη και σφραγίζεται προσωρινά με κατάλληλο εμφρακτικό υλικό. Οι αλλαγές των αντισυπτικών (συνηθέστερα π-παραμονοχλωροφαινόλη ή φορμοκρεσόλη) που εφαρμόζονται στη συνέχεια, πραγματοποιούνται κάθε εβδομάδα, έως ότου διαπιστωθεί πλήρης μικροβιακή εξάλειψη από το εσωτερικό των ριζικών σωληνών. Ακολούθως, διενεργείται η ερμητική έμφραξη των ριζικών σωληνών με χρήση κώνων γουταπέρκας. Η έμφραξη του μυλικού θαλάμου ολοκληρώνεται με την τοποθέτηση οξυφωσφορικής κονίας. Πριν την τελική έμφραξη έχει ληφθεί μια δεύτερη (ενδιάμεση) ακτινογραφία, ενώ μετά την έμφραξη ακολουθεί η τελική ακτινογραφία. Μετά την πάροδο ενός χρονικού διαστήματος περίπου 10 ημερών (κατά το οποίο θα πρέπει να μην υπάρχουν συμπτώματα πόνου ή άλλων ενοχλήσεων, όπως οίδημα) διενεργείται η τελική έμφραξη (σφράγισμα) του δοντιού με τη χρήση αμαλγάματος ή συνθετικών ρητινών. Σε περιπτώσεις μεγάλης καταστροφής της μύλης, μπορούν να εφαρμοσθούν ενδορριζικοί άξονες ή καρφίδες.

 

 Πιθανά συμβάματα και επιπλοκές

Δυο από τις πιο συχνές επιπλοκές που μπορεί να προκύψουν κατά την ενδοδοντική θεραπεία είναι η περιρριζίτιδα (όταν τα υγρά της χημικής επεξεργασίας εξέλθουν του ακρορριζίου ή το ακρορρίζιο τραυματισθεί από έξοδο των μικροεργαλείων κατά τη μηχανική επεξεργασία των ριζικών σωληνών) και η διάτρηση τοιχωμάτων του δοντιού, όπως το υποπολφικό ή το ριζικό, από τη χρήση του οδοντογλύφανου (τροχός) ή των μικροεργαλείων.

Συνέπειες

Διακρίνονται σε θετικές και αρνητικές. Στην πρώτη κατηγορία περιλαμβάνεται η ωφέλεια για τη συνολική στοματογναθική λειτουργεία του ασθενούς από την παραμονή του φυσικού δοντιού στο φραγμό. Στη δεύτερη κατηγορία εντάσεται η πιθανότητα θραύσης του δοντιού ύστερα από κάποιο (σημαντικό) χρονικό διάστημα, λόγω του ότι το δόντι, χάνοντας τον πολφό του γίνεται εύθρυπτο. Για την αποφυγή αυτής της κατάστασης, το ενδοδοντικά θεραπευμένο δόντι συνιστάται να καλύπτεται προληπτικά με μία στεφάνη («θήκη»), ιδιαίτερα σε άνδρες ασθενείς, στους οποίους οι μασητικές δυνάμεις που αναπτύσσονται είναι ισχυρότερες από ότι στις γυναίκες. Ένας ακόμη λόγος για την προτεινόμενη κάλυψη του -ενδοδοντικά θεραπευμένου- δοντιού είναι η αισθητική, καθώς το δόντι αποκτά (μετά την ενδοδοντική θεραπεία) μια ελαφρά, έως και έντονη, δυσχρωμία.

 

Αποτυχία της ενδοδοντικής θεραπείας

Το αποτέλεσμα της ενδοδοντικής θεραπείας κρίνεται είτε άμεσα, με τη λήψη της τελικής ακτινογραφίας, είτε απώτερα, με την απουσία ή όχι συμπτωματολογίας. Σε περίπτωση που η θεραπεία έχει αποτύχει, συνιστάται από τον θεράποντα οδοντίατρο η επανάληψή της, ή σε πολύ επίμονες μολύνσεις του οστού που δεν υποχωρούν, η χειρουργική (ακροριζεκτομή), που εκτελείται συνήθως από γναθοχειρουργό) και η ανάστροφη έμφραξη.

Για να μάθετε το ακριβές κόστος της δικής σας θεραπείας απονεύρωσης δοντιού, μπορείτε να επικοινωνήσετε με εμάς:

 

Τηλεφωνικά  2114167676

Email  info@marialalousi.com

Φόρμα επικοινωνίας (Εδώ)

Start typing and press Enter to search

Shopping Cart